De mens is dat wezen in het heelal, in welk gedeelte van dat heelal hij zich ook moge bevinden, waarin de hoogste geest en de laagste stof met elkaar verbonden zijn door Intellect, aldus tenslotte een geopenbaarde god vormend, die dan zal uitgaan om te overwinnen en die zal overwinnen in de onbegrensde toekomst, die voor hem ligt. Een ‘mens’ behoeft niet noodzakelijkwijs dezelfde vorm te hebben die wij nu zien. Hij kan miljoenen vormen hebben; ‘mens’ betekent dat wezen, waarin geest en stof elkaar de hand hebben gereikt, waarin zij in evenwicht gekomen zijn of zullen komen, waarin ten laatste de geest de stof heeft overwonnen of zal overwinnen.
Het woord mens wordt in okkulte geschriften gebezigd, om elk wezen te beschrijven dat aan deze voorwaarden voldoet. Het is echter niet enkel tot onszelf beperkt, een nietig ras van de veelomvattende hierarchie van mensen. Om zijn plaats in de evolutie te doen zien, en dat is de plaats om het middelste punt, die ik beschreven heb, heeft H.P.B. gezegd, dat elk wezen in dit heelal, het mensenrijk reeds is doorgegaan of nog moet doorgaan, indien dit reeds het geval was; indien hij het ontstegen is, moet hij er doorheen gegaan zijn; indien hij het niet bereikt heeft, zal hij er in de toekomst moeten doorheen gaan. Het hangt niet af van deze bol, noch van dit ras. De mens is het strijdperk van geest en stof.